Het weeshuis

New Life Children’s Home, een mooi wit huisje midden in een buitenwijk van Kathmandu. Op het oog een normale woning voor Nepalese begrippen, echter als je goed kijkt zie je het verschil. Gekleurde tekeningen hangen op alle muren, 10 paar kinderschoenen staan netjes op een rijtje, stapelbedden en schoolboeken laten zien dat het inderdaad een huis voor kinderen is.

Voor Sanjita, Ramesh, Bibek, Sabin, Sabina, Susil, Bijay, Sujan, Punam en Bikesh is dit huis het eerste thuis wat ze ooit hebben gekend.

Samen met de vaste staf, de oppasmoeders Shusma en Sharada leven ze als één groot gezin.

De buurt vindt het geweldig, nooit krijgen ze toegang tot kindertehuizen, en nu spelen hun eigen kinderen samen met de wezen in de speeltuin. Ook worden de buurtkinderen betrokken bij de engelse lessen.

Prachtig zo’n weeshuis! En het staat er met dank aan Nederlandse donateurs.  De basis voor de toekomst van deze kinderen is gelegd. Graag zien wij deze kinderen in alle rust opgroeien. U ook? Help dan mee!

• Doneren
• Even voorstellen: De Kinderen

Er wonen inmiddels 10 kinderen in New Life Children;s Home. Al zijn ze nog zo jong en speels, deze kinderen hebben al heel wat achter de rug. Onderstaande stukjes vertellen hun levensverhaal.

De jongsten van het stel zijn broertjes. Hun vader stierf 2 jaar geleden. In die tijd had hun (erg labiele) moeder veel steun aan haar zus. Op een middag heeft ze Bibek en BIkesh bij haar zus afgeleverd, en is ze verdwenen. Graag had haar zus voor de jongens gezorgd, maar ze was een van de jongste echtgenotes van haar man, en ze mocht de mannetjes niet houden. Als eerste heeft ze Bibek afgeleverd op de stoep van ons weeshuis. Deze jongen van 4 jaar oud leeft in uitersten: het is zo'n mannetje dat het ene moment je hart verwarmt omdat hij iets ongelofelijk liefs doet, om op het volgende moment het bloed onder je nagels vandaan te halen als hij bijvoorbeeld voor de zoveelste keer tijdens het eten zijn speelgoed tevoorschijn haalt en zijn bord door de keuken laat vliegen.
Als snel kwamen we er achter dat hij een broertje had, ook hij woont nu in ons weeshuis. Dit (te) kleine jongetje heeft in zijn korte leventje maar weinig te eten gekregen. Hij is al 2,5, maar heeft de bouw van een kind van 1. In de eerste week heeft hij vier keer per dag een bord rijst met groenten naar binnen gewerkt. Zodra hij eten ruikt, rent hij naar de keuken en pakt alvast glunderend zijn bordje en kommetje. Wat zal hij snel groeien de komende maanden...

Dit kleine jongetje met zijn grote, bruine ogen steelt je hart als hij op je afkomt en een gek gezicht voor je trekt. Hij is de clown van het gezelschap. Liedjes en dansjes, trucjes, alles doet deze 5-jarige eraan om je op te vrolijken. En als niemand kijkt, geeft hij je stiekem een dikke kus.
Zijn vader stierf toen hij jong was, van zijn moeder weten we niets. Er was voor hem geen geld voor eten en voor school, zijn oom heeft hem bij een weeshuis afgeleverd en was heel snel weer weg.
Bijay leert graag, vooral Engelse woorden, als is de uitspraak soms wat moeilijk voor hem. Zijn favoriete speelgoed is de swing (schommel), door hem uitgesproken als ping. Het is een genot om zijn schaterlach te horen, als hij weer op zijn favoriete ping zit.

Ramesh is 8 jaar oud, hij is geboren in een klein dorpje in de heuvels aan de rand van Kathmandu Valley. Op 4-jarige leeftijd verloor Ramesh zijn ouders en werd hij - enig kind - wees. In het dorp woonde zijn laatst overgebleven familielid, zijn grootvader, die hem met liefde in huis nam. Echter, er was weinig geld. Ramesh kon daarom niet naar school en moest al jong aan het werk om voor eten te zorgen. In 2007 stierf zijn grootvader en stond Ramesh op straat. Daar heeft hij een winter moeten overleven, tot één  van de dorpelingen hem bij ons weeshuis afzette. In de eerste maand in het weeshuis is Ramesh al veranderd: van een mager stil jongetje dat onder de luizen zat, is hij al omgetoverd tot een blakende kwajongen. Graag helpt hij de oppasmoeders en gisteren rende hij met een glimlach op me af. In zijn hand een briefje met daarop zijn naam. Zelf geschreven, geleerd op school. Het begin van een mooie toekomst!

Vrolijk zingend rent Sanjita me tegemoet, aan haar hand één van de kleinste kinderen van het weeshuis. Sanjita is de moeder van het stel en zorgt ervoor dat alle kinderen te eten hebben en genoeg aandacht krijgen. Erg volwassen gedrag voor een 7-jarig meisje. Ik hoor haar verhaal en begrijp dat ze al een hele tijd heeft moeten zorgen. Sanjita is geen wees, haar moeder leeft nog, maar heeft 5 kinderen en er is geen vader. Haar moeder kan niet eens voor zichzelf zorgen, laat staan voor haar kinderen. Sanjita is bij ons terecht gekomen, maar waar haar broertjes en zusjes zijn weten we helaas niet. Sanjita moet in het begin erg wennen aan de zorg en de aandacht die ze zelf krijgt, maar inmiddels geniet ze met volle teugen en zien we haar langzaamaan weer een beetje kind worden.

Punam (sujan houdt niet van foto's :-) )

Sujan en Punam zijn broertje en zusje en pas sinds kort wees. Hun ouders waren arm, zo arm dat ze naar India vertrokken om daar werk te zoeken. Werk in India verdient goed, maar is vaak wel gevaarlijk. Hun moeder verongelukte dan ook in 2006. Hun vader zorgde sindsdien voor de 2 kinderen. Hij draaide overuren als electricien en nam zijn kinderen vaak mee. Zo ook op de dag begin dit jaar dat hij onder stroom kwam te staan en ter plekke overleed. Sujan en Punam hebben alleen in India geleefd, totdat hun grootmoeder ze kwam halen en ze vervolgens met pijn in het hart bij het weeshuis heeft afgeleverd. Het zijn prachtig mooie kinderen, heel vrolijk en speels, behalve soms... dan staren ze samen voor zich uit, de blik in hun ogen verraadt het verdriet om wat ze nu al in hun leventjes hebben meegemaakt...

Sabina, Sabin en Susil

Sinds mei is het NLCH gezin uitgebreid met 3 nieuwe kinderen. Van Sabina, Sabin's en Sushil’s familie weten we nog niet zoveel. De kinderen kennen we echter al een tijdje. Zij hebben de afgelopen jaren in het OCRC weeshuis gezeten. Een vreselijke plek waar 40 kinderen leven op een ruimte voor 15 kinderen, en waar vitamines en persoonlijke aandacht niet op de agenda staan. Ze hebben zich daar aardig gered, maar we merkten dat ze in hun ontwikkeling achterbleven door gebrek aan aandacht en voeding. Na wat stevige gesprekken met de directie van het OCRC weeshuis, mogen deze 3 kinderen nu genieten van de voeding en de aandacht in het NLCH.